माझा मोबाइल डायेट

माझा मोबाईल डायेट "मी मोबाइल डायेट करनार आहे.” मी फार मोठा बॉम्ब वगैरे टाकतोय या थाटात बोललो. "हे काय नवीन फॅड?” माझा बॉम्ब हा एक फुसका फटाका आहे अशा तुच्छतेने तिने उत्तर दिले. "अग फॅड नाही. मी मोबाइल वापरनार नाही, मी व्हाटस ऍप वापरनार नाही, फेसबुक बघनार नाही, ट्वीट करनार नाही, युट्युब बघनार नाही म्हणजे … Continue reading माझा मोबाइल डायेट

माझा जॉली होतो तेंव्हा

"यावेळेस दिवाळीला फराळाचा एक पदार्थ तू बनवायचा." रविवारी सकाळी मी अंथरुणात लोळत पडलो असताना आमच्या हीने बॉम्ब टाकला. उंच धिप्पाड जोएल गॉर्नरने पहील्याच चेंडू शिवसुंदर दासला बाउंसर टाकल्यावर त्याची जी अवस्था होइल तशी काहीशी माझी अवस्था झाली होती. शाळा कॉलेजातले सारे खडूस मास्तर बायकोचे रुप घेउन माझी सरप्राइज टेस्ट घ्यायला उभे आहे असे वाटत होते. … Continue reading माझा जॉली होतो तेंव्हा

मी व्यायाम करतो

'ते वळण माझ्या आयुष्याला दिशा देनारे ठरले.' कित्येक मोठी लोक अशा प्रकारची वाक्ये त्यांच्या आत्मचरीत्रात फेकत असतात. वळण त्यांच्या आयुष्यात आले म्हणून ते मोठे झाले नाहीतर त्यांचेही आयुष्य आमच्यासारखेच वर्षाकाठी मिळनाऱ्या चार टक्के वाढीच्या मागे धावण्यातच गेले असते. सारे श्रेय त्या वळनाचेच पण ही माणसे उगाचच आत्मचरीत्र वगेरे लिहून सारे श्रेय लाटण्याचा प्रयत्न करतात. आमच्या … Continue reading मी व्यायाम करतो

तिचे न येणे

नवऱ्यांना असे उघड उघड काहीच सिलिब्रेट करता येत नाही. घरातील नवऱ्याचे स्वातंत्र्य हे हुकुमशाही राजवटीतल्या लोकशाहीसारखे असते, सार काही कोपऱ्यात. तेंव्हा परिस्थितीचे गांभीर्य ओळखून दूरची आत्या गेल्यासारखा सुतकी चेहरा करुन मी उठलो. एका सहानुभुतीपूर्ण नजरेने हीच्याकडे बघितले. तुझ्यावर फार मोठे संकट कोसळलेय, तू घाबरु नको मी तुझ्या सोबत आहे वगेरे भाव चेहऱ्यावर आणले. असला अभिनय करायची सवय झाल आहे आता.

जरा हलके घ्या

  पूर्वी हे Alumni Meet वगेरे फक्त IIT किंवा IIM वाल्यांचेच चोचले होते बाकी कुणाचे कॉलेजविषयीचे प्रेम असे उफाळून वगेरे येत नव्हते. दुसरा एक विचार हाही होता की आपल्या कॉलेजात जाउन त्याविषयी प्रेमाचे भरते येणे हे फक्त त्या IIT/IIM वाल्यांसाठीच ‘अर्थ’पूर्ण होते तेंव्हा इतरांनी कशाला नसत्या फंदात पडावे. मला तर नेहमी हे Alumni Meet म्हणजे … Continue reading जरा हलके घ्या

मी कार घेतो

(नोंद: हे चित्र बोलक्या रेषावरुन श्री घनश्याम देशमुख यांच्या पूर्व परवानगीने इथे देण्यात आलेले आहे.) मला तरी कार घ्यायला स्वतःला सोडले तर इतर कुणाला विकायची पाळी आली नाही. मनमोहनसिंगानी तब्बल दहा वर्षे मौनव्रत का सोडले नाही किंवा केवळ दहा महिन्यात ओबामाला नोबेल पारितोषिक कसे मिळाले या प्रश्नांसाखाच जटील, गुंतागुंतीचा आणि गहन प्रश्न म्हणजे तुम्ही आम्ही कार … Continue reading मी कार घेतो

लिखाण

“आयुष्यात मला भावलेलं एक गुज सांगतो. उपजिविकेसाठी आवश्यक असणाऱ्या विषयाचं शिक्षण जरुर घ्या. पोटापाण्याचा उद्योग जिद्दीनं करा, पण एवढ्यावरच थांबू नका. साहित्य, चित्र, संगीत, नाट्य, शिल्प, खेळ ह्यांतल्या एखाद्या तरी कलेशी मैत्री जमवा. पोटापाण्याचा उद्योग तुम्हाला जगवील, पण कलेशी जमलेली मैत्री तुम्ही का जगायचं हे सांगून जाईल.” पुलंची ही वाक्ये वाचली आणि मी भारावून गेलो. … Continue reading लिखाण

माझे सुटण्याचे प्रयोग

त्यावेळेला मी अमरावतीला शिकत होतो. अमरावती म्हणजे सुंदर मुलींचे शहर. जगाला महाराण्या पुरविण्याची या शहराची परंपरा अगदी रुख्मिणी, दमयंतीपासून चालत आलेली आहे. अशा शहरात मी इंजिनियरींगला ऍडमिशन घेतली. पण च्यायला फुटक नशीब काय म्हणतात ते हे मला मेकॅनिकेलला ऍडमिशन मिळाली. इंजिनियरींग कॉलेज मधे इलेक्ट्रॉनिक्स किंवा काँपुटरच्या बाजूचे मेकॅनिकल डिपार्टमेंट म्हणजे गुलाबी काश्मीर किंवा हिमाचलच्या बाजूचे … Continue reading माझे सुटण्याचे प्रयोग