सायकल दौरा पूर्वेचा घाट – असा घातला घाट ३

Day3-one

तिसरा दिवस कठीण आहे याची पूर्ण कल्पना होती. तशी मानसिक तयारी दौऱ्याच्या आधीपासूनच झाली होती. दुसऱ्या दिवशीच्या रात्रीच्या जेवणाच्या वेळेला परत एकदा परिक्षा घेण्यात आली तेंव्हा सर्वांचे उत्तर एकच होते.
“उद्या सर्वजण चढ चढणार आहेत का? चढ मारेडमल्लीपेक्षाही कठीण आहे.”
“प्रयत्न करु या”

तिसरा दिवस कठीण असण्याची दोन कारणे होती
१. साधारण १५४ किमी अंतर कापायचे होते. यात सपाट असा रस्ता नव्हताच. बहुतेक रस्ता हा चढउताराचा होता. तो ही शहरातल्या चढउतारासारखा नाही. एक किमी चा चढ असेल तर ३.५ ते ४ % ग्रेडींयंट होता आणि २ किमी चा चढ असेल तर ३% ग्रेडीयंट होता. आम्ही डोंगरांवर असनार होतो.
२. संपूर्ण प्रवासातला सर्वात कठीण भाग म्हणजे १५ किमीचा लामणसिंगाचा घाट. फक्त आणि फक्त वर चढत जाणारा पंधरा किमीचा पाच ते साडे पाच टक्के ग्रेडीयंटचा घाट. यात कुठेही चढउतार, सपाट रस्ता असल काही नव्हत फक्त वर चढतच जायचे होते.

दिवस असा कठीण आणि त्यात गणेश चतुर्थीचा दिवस, हॉटेलं बंद, खाण्याची बोंब. लामणसिंगीचा घाट चढायचा म्हणजे पोटात काहीतरी हवे, राइडची सुरवात ही सकाळी सकाळी नाष्ट्यासाठी हॉटेल शोधण्याने झाली. नारसीपटण तसे मोठे गाव पण गणरायाच्या सेवेपुढे हॉटेलमालकाचा नाइलाज होता. एक हॉटेल सुरु दिसले सकाळी धंदा करुन त्यालाही जायचे होते. तिथे फक्त इडली आणि चटणी उपलब्ध होती. त्याच्याकडल्या चटणीला माझ्यासारख्या मिळमिळित खाणाऱ्याने जहाल म्हणणे म्हणजे त्या चटणीच्या जहालपणाचा अपमान केल्यासारखे होइल. भल्या भल्या बहादरांच्या डोळ्यातून पाणी आले होते. जेवढे तिखट मी महिन्याभरात खात असेल तेवढे तिखट त्या वाटीभर चटणीत ओतले असेल. आम्ही आंध्रामधे होतो. साखर मागितली. सर्वानींच चटणीत साखर ओतून इडली चटणी खाल्ली. पोटाची सोय करुन सायकली लामणसिंगीच्या दिशेने निघाल्या.

Lamansingi-1

लामणसिंगी
लामणसिंगी हे आंध्रप्रदेशातील सर्वात थंड ठिकाण आहे. याला आंध्रचे काश्मिर सुद्धा म्हणतात. इथे हिवाळ्यात कधी कधी हिमवृष्टी होते. हिवाळ्यात साधारणतः इथले तापमान पाच अंशाच्या खाली असते. कधी कधी शून्याच्या खाली जाते. समुद्रसपाटीपासून १००० मीटर उंचीवर हे गाव वसलेले आहे. आजूबाजूला सर्वत्र उंच डोंगरांच्या रांगा आहेत. मधे एका डोंगरावर हे गाव. आपण सतत ढगांच्या आत आहोत असेच वाटत असते. इथे पाऊस पण भरपूर होतो. इथे सफरचंदाचे पिक घेता येइल असेही आता म्हटल्या जात आहे.

img_20190902_100658

नारसीपटणमवरुन सुरवातीचे पंधरा किमी साधारण १% चा चढ होता. त्यानंतर पंधरा किमी मधे आठशे ते साडेआठशे मीटर वर चढायचे होते म्हणजे जवळ जवळ पाच ते साडेपाच टक्केचा ग्रेडीयंट. घाट सुरु व्हायच्या आधी समोर दिसनारे उंच डोंगर आणि त्यामधे तयार होणारे ढग असे नयनरम्य दृष्य दिसत होते. अर्थात हे सार कॅमेरात कैद करणे गरजेचे होतेच. मला कुणीतरी सांगितले वॉर्मअप म्हणून हलक्या गियरमधे जास्त कॅडंसनी सायकल चालव. त्याचा परिणाम म्हणून माझा सुरवातीला वेग खूप कमी होता. मला घाटाच्या पायथ्याशी पोहचायला इतरांपेक्षा दहा मिनिटे जास्त वेळ लागला. आपण घाट चढायचा कि सोडून द्यायचे असे विचार मनात येत होते. नऊ वाजपर्यंत प्रयत्न करु नंतर सोडून देऊ असे ठरविले.

Day3-start

img_20190902_064805

img_20190902_064810

मी माझ्या विचारात गढलेला असतानाच घाटाला सुरवात झाली. एका बाजूला उंच डोंगर दुसऱ्या बाजूला खोल दरी मधे सुंदर डांबरी रस्ता, सकाळची वेळ असल्याने रहदारी तुरळक होती. युरोपातल्या रस्त्यावर आहोत असे वाटत. मारेडमल्लीला केली ती चूक करायची नाही, उगाच वेगात पेडल मारायचे नाही असे ठरविले. मी आरामात पेडल मारीत चाललो होतो त्याचा फायदा होत होता. माझे जिपिस चे यंत्र आदल्या दिवशी बिघडले होते त्यामुळे वेग, अंतर वगैरे काही कळायला मार्ग नव्हता. स्ट्राव्हा सुरु होत नव्हते तेंव्हा रस्ता बघायला GPXViewer शिवाय पर्याय नव्हता. सुरवातीला अंदाजे तीन ते साडेतीन किमीचा चढ न थांबता चढून गेलो पण मग दम लागला. सराव नाही. थोडे अंतर पायी चाललो परत सायकलनी चढायला सुरवात केली. आता मात्र लवकर दम लागायला लागला होता. त्यामुळे थोड अंतर पायी आणि मग सायकल असे सुरु होते.

Day3-2

Day3-1

रस्त्यात क्रिश भेटला. मी सर्वात मागे आहे याची पूर्ण कल्पना होती. मी क्रिशला म्हणालो
“अजून किती किमी आहे?”
“आठ ते साडे आठ किमी” क्रिशचे आठ म्हणजे नऊ असतात याची कल्पना होती.
“मी नऊ वाजेपर्यंत प्रयत्न करतो नंतर सोडतो म्हणजे इतरांना वाट बघावी लागणार नाही.”
“तुला घाट चढायचा आहे ना तू चढ, बाकी विचार करु नको. परत इतक्या लांब येणार नाही.”
त्याने एक अतिशय महत्वाचा सल्ला दिला.
“श्वासांवर नियंत्रण ठेव. लांब खोल श्वास घे, भराभर श्वास घेउ नको.”

Day3-house
त्याच्या या सल्ल्याने प्रचंड फरक जाणवायला लागला. चढ चढण्यातला त्रास संपला असे वाटायला लागले. आता मला सायकलवरुन खाली उतरावेसे वाटत नव्हते. मी ढगाच्या आत असलो तरी अंगातून घामाच्या धारा येत होत्या. तहान लागली होती आणि इतक्या कमी वेगात एका हाताने सायकल थांबवून पाणी पिणे मला शक्य नव्हते म्हणून मी थांबलो. पाणी प्यालो आणि लगेच निघालो. आता आत्मविश्वास इतका वाढला होता कि मी हूड सोडून हॅडलबार पकडून आरामात सायकलींग करीत होतो. Cloud view point जागा आली तेंव्हा मात्र मला थांबल्याशिवाय राहवले नाही. उभे राहून समोरचे दृष्य फक्त बघावसे वाटत होते. कंपलशन म्हणून मी काही फोटो घेतले.

img_20190902_091425

पुढे काही अंतर जाताच एक रायडर पायी जाताना दिसला. मी त्याच्या पुढे निघून गेलो. एक खातरी पटली मी मागे असलो तरी खूप मागे नव्हतो. एक वळण घेत नाही तर सर्व रायडर वाट बघताना दिसले. मग जोश आला, सॅडलवरुन उठून जोरात पेडल मारीत मी पटापट वर गेलो. टाळ्याच्या गजरात लामणसिंगिच्या टप्प्यावर स्वागत झाले. काही मंडळी तासाभरापूर्वीच आली होती आणि ते आता पुढचा प्रवास सुरु करनार होते. कोणाला KOM (kings of mountain) मिळणार याची चर्चा चालली होती. आमच्यातला एक रायडर सिंगल स्पीड बाइक घेउन हा घाट चढला होता तेही इतरांपेक्षा अधिक वेगात. मी काही विडियो बघितले शर्यत लागल्यासारखी मंडळी घाटातून चढली होती. आतापर्यंत आपण पराक्रम गाजवला आहे अशा भ्रमात असनाऱ्या मला काही क्षण लाज वाटली. काही क्षणच, अरे छोड, तुझे आहे तुजपाशी माझे माझ्यापाशी. मी लामणसिगी घाट चढलो हि माझ्यासाठी आयुष्यभर लक्षात ठेवण्यासारखी गोष्ट आहे आणि राहिल. फक्त दुर्भाग्य हे कि मी स्ट्राव्हामधे रेकॉर्ड करु शकलो नव्हतो. साधारण दोन तास लागले होते. शेवटले आठ ते नऊ किमीला ४५ मिनिटे लागली होती आणि तो भाग चढायला खूप मजा आली होती. मी पोहचताच इतर मंडळी निघाली. आता रस्ता बदलायचे ठरले जेणेकरुन वीस किमी अंतर कमी होणार होते. मला आता लवकर लवकर नाष्टा करुन पुढे निघायचे होते पण पुरी संपली होती. इडली बनायला वेळ होता. माझ्या नंतर आलेल्या रायडरने नाष्टा न करताच पुढे जायचे ठरविले. खपू थंडी वाजत होती म्हणून मी चुलीजवळ बसलो. दहा पंधार मिनिटात इडल्या तयार झाल्या. इतरांना गाठत पर्यंत वेळ वाचवण्यासाठी मला पुढचा प्रवास कारमधेच करायचा होता.

नवीन बनवलेला रस्ता, यामुळे वीस किमी वाचनार म्हणून सारी मंडळी ज्या रस्त्याने निघाली होती ती मंडळी पाच सहा किमी झाले तरी रस्ता नावालाही सापडत नाही म्हणून बोंबा मारीत होती. लामणसिंगी चढले कि दौऱ्यातले चढ संपले आता पुढे फक्त चढउताराचा रस्ता आहे हिच मानसिकता साऱ्यांचीच होती. इथे प्रकार उलटा झाला होता, खराब रस्ते आणि छोटे पण १५ ते २० टक्के ग्रेडियंटचे चढ, सारे कंटाळले होते. उतारावरुन काही साहाय्य मिळवावे तर जिथे उतार संपतो तिथे पाच ते सहा इंच खोल असे पाण्याने भरलेले खड्डे होते. ज्यांनी ज्यांनी हे वीसबावीस किमीचे अंतर सायकलवरुन कापले त्यांनी त्यांनी सायकलींगवर पुस्तक लिहिता येईल इतका अनुभव गाठीशी जमा केला. अर्थात मी त्यात नव्हतो. मी या रस्त्यावर फक्त दोन ते तीन किमी सायकल चालविली आणि काही मंडळींसोबत मी कारमधे बसलो.

day3-6.jpg

Lamansingi-2

जितका हा रस्ता खराब होता तितका रस्त्याच्या आजूबाजूचा निसर्ग सुंदर होता. दोन्ही बाजूला डोंगरांच्या रांगा, त्यातून वर येणारे ढग, सतत पडनारा पाऊस, सर्वत्र पसरलेली हिरवळ, मधेच येणारे पाण्याचे छोटे तलाव, अशा निसर्गाचे वर्णन करायला कविचेचे शब्द हवेत. आम्हाला पाडेरु या गावाला पोहचायचे होते. बरीच मंडळी कारमधे आल्याने कारला दोन चकरा कराव्या लागल्या. या साऱ्या गडबडीत ट्रक पुढे निघून गेला, माझी सायकल ट्रकमधे होती आणि मी कारमधे होतो. आता पाडेरुपर्यंत मला कारमधेच जावे लागनार होते. अजून तिघे कारमधे होते तर इतर मंडळी मुख्य रस्ता आल्यावर परत सायकलवर आले होते. पाडेरुला जेवण करायचे ठरले होते. गणेश चतुर्थीमुळे इथेही हॉटेल बंद होती. एका ठिकाणी जेवण मिळाले पण अर्थातच ते यथातथाच होते. जेवताना आता पुढे किती मंडळी सायकलींग करु शकतील अशी शंका होती. ही शंका रास्त होती आमच्यातल्या काहींनी पुढे कारमधे जायचे ठरविले. मी आता फ्रेश होतो त्यामुळे मी माझी सायकलवर जायचे ठरविले.

Day3-13
पाडेरु ते अराकु हे पन्नास ते पंचावन्न किमी चे अंतर चढउताराचे होते. तसे बघायला गेले तर शहराच्या तुलनेत हे चढ बऱ्यापैकी कठीण होती पण दिवसभर ज्या प्रकारच्या चढ उतारावरुन प्रवास झाला होता त्या तुलनेत हे काहीच नव्हते. पाऊस मस्त बरसत होता पण त्याच्याशी केव्हाच मैत्री झाली होती. दूर उंच डोंगरांचा प्रदेश दिसत होता. कदाचित त्या डोंगरांमधे पूर्वेच्या घाटातली सर्वात उंच शिखरे जिंदागड, अर्माकोडा असावीत. मी नंतर वाचले ट्रेकिंगला जाणारी मंडळी हुकुमपेट वरुन जातात. अराकु जसजसे जवळ येत गेले तसतसे धबधबे, व्ह्यू पॉइंटसच्या पाट्या दिसायला लागल्या. काही मंडळींच्या जुन्या आठवणी जाग्या झाल्या. मला सारेच नवीन होते. अराकु अशा पाटी दिसली, तिथून ह़ॉटेल जवळ जवळ सात किमी दूर होते. शेवटी एकदाचे हॉटेल आले. मी जवळ जवळ ८५ किमी सायकलींग केले होते. सलग तिसऱ्या दिवशी शतक पूर्ण करु शकलो नव्हतो पण त्याचे शल्य नव्हते. मोजा आ गया, चॉय पियेंगे, पोकोडी खायेंगे करीत रेस्टॉरंटकडे धाव घेतली. आज प्रत्येकाकडे सांगायची आपली एक गोष्ट होती मग ती नारसीपटणची चटणी असेल किंवा लामणसिंगीच्या चढावरची शर्यत असेल किंवा लामणसिंगी ते पाडेरु असा प्रवास असेल. प्रत्येकाकडे आपली अशी गोष्ट होती, अशी गोष्ट जी आयुष्यभर लक्षात राहिल. दौऱ्यातला कठीण भाग आता संपला होता, जिथे पोहचायचे तिथे आम्ही पोहचलो होतो. दिवसातले सारे चढ संपले होते, नाही अजून एक चढ चढायचा बाकी होता. आमच्या रुम तिसऱ्या मजल्यावर होत्या, लिफ्ट नव्हती जवळ जवळ पासष्ट पायऱ्या चढून जायचे होते. आधी बॅग न्यायच्या होत्या, मग सायकल उचलून वर न्यायची होती. भगवाण देता है तो छप्पर फाडके देता है, कोइ कसर नही छोडता. जितका कठिण तितकाच सुंदर आणि संस्मरणीय दिवस संपला होता.

Day3-10

यातली काही फोटो TheBikeAffair नी काढलेली आहेत. खरे म्हणजे या दिवसाची इतके सारे इतके सुंदर फोटो आहेत कि ते इथे देणे शक्य नाही.

Advertisements