डॉ. वाटमारे आणि ढेरपोट गोम्स

dancer

(चित्रे: ज्योति कामत. )

नमस्कार मंडळी मी डॉ. वाटमारे, गेली कित्येक वर्षे मी साबुदाण्याच्या गोळ्यात काय मिक्स करतो ह्याचे रहस्य मलाच काय पण स्वतःला फार मोठा रहस्यसंशोधक, सत्यन्वेषी समजनाऱ्या माझ्या मित्राला म्हणजेच ढेरपोट गोम्सला सुद्धा उलगडलेले नाही. त्याचे आडनाव तसे गोमासे परंतु तो स्वतःला शेरलॉक होम्सच्या व्यवसायातला समजतो म्हणून त्याने गोमासेचे गोम्स असे करुन घेतले. माझ्या मते हा माणूस सत्यन्वेषी नाही तर सत्यविध्वंसक आहे. या माणासाला एकच सत्य माहीत आहे ‘पैसा’ आणि पैसा देणारा जे सांगेल तेच याचे सत्य. येवढ पैसा पैसा करुनही हा माणूस मात्र भिकारडाच आहे. सुटलेल पोट, खाली काळी हाफ पँट, वर कळकट बनियान या अशाच अवतारात असतो. या अवतारामुळे याला काही अक्कल आहे अशी कुणाला साधी शंका सुद्धा येत नाही त्याचमुळे याच फावत बस. हा माणूस ज्या काही उचापती करतो ते कागदावर उतरावायची कुरापत मी करतो. त्याचसाठी मला या माणसासोबत फिरावे लागते. त्याच्यासोबत फिरल्यामुळे इथली लोक मला त्याचा सहायक समजतात उलट या ढेरपोट गोम्सचा सर्वात जास्त द्वेष करनारा कुणी व्यक्ती या जगात असेल तर तो मी आहे. जेंव्हा कुणी या ढेरपोट गोम्सची चांगली जिरवतो तेंव्हा मला सर्वात जास्त आनंद होतो.

या ढेरपाट्याची जिरवनारी एक भेटली होती, हो भेटला होता नाही तर भेटली होती. दोन वर्षापूर्वीची गोष्ट आहे मी आणि ढेरपोट्या त्याच्या बकरी गल्लीतल्या ऑफिसमधे बसलो होतो. ऑफिस कसल अंधार कोठडी, ना धड हवा येत होती तिथे ना धड उजेड. उन्हाळ्याचे दिवस होते त्यामुळे जरा जास्तच उकडत होत. कुणीतरी भेटायला येनार आहे असा फोन आला होता आम्ही दोघही त्याची वाट बघत होतो. एक गाडी आमच्या ऑफिससमोर येउन उभी झाली, अंगात शेरवानी, खाली जिन्स आणि पायात कोल्हापुरी अस एक ध्यान त्या गाडीतून उतरल. त्या ध्यानाला मी तिथे असलेल आवडल नाही परंतु गोम्सने याच्याशिवाय माझा पान हलत नाही (कारण शेवटी पानं मीच लिहितो ना) अस सांगितल्याने त्याने मला तिथे राहू दिले.
“नमस्कार मीच मेसेज केला होता.”
“नमस्कार, तुम्ही कुण्या संस्थानाचे राजे वाटता.”
“अगदी बरोबर, महाराष्ट्र आणि कर्नाटक सीमेवरील भोरनळी संस्थानाचा मी राजा. तुम्ही कसे ओळखले?”
“सोप आहे. तुम्ही तुषारपासून टायगर पर्यंत साऱ्या स्टारपुत्रांना ट्वीटरवर फॉलो करता, त्यांचे ट्वीट रिट्वीट करता, त्यांचे पिक्चर बघता, तारीफ करता म्हणजे तुमचा घराणेशाही वर पक्का विश्वास आहे. फेसबुकवर तुम्ही फालतू गणिताच्या पोस्टला लाइक करता, उत्तरे देता पण ती चुकीची देता. याचा अर्थ तुम्हाला काहीही अक्कल नाही. अक्कल नाही आहे पण बुडाखाली मात्र मोठी गाडी आहे, हातात आयफोन आहे. बापजादाची इस्टेट असल्याशिवाय ते शक्कच नाही.”
“वॉ हुश्शार आहात तुम्ही”
त्याच फेसबुक अकाउंटची सुरवातच आहे राजे अशी आणि फोटो सुद्धा राजासारखा. ते सोडून ढेरपोट मात्र कशाचा संबंध कशाशीही जोडतो लोकांना त्यातच हुषारी वाटते.
“बोला काय काम आहे?”
“माझ लग्न ठरलय.”
“हूं म्हणजे होनाऱ्या राणीची चौकशी करायची आहे तर?”
“नाही. जुनी गोष्ट आहे मी कॉलेजात होतो तेंव्हा, आमच्या इथे एक तमाशाचा फड आला होता. इरावतीबाई आढले यांचा तमाशा. बाइ खूप सुंदर होती, एकदम नूराणी चेहरा. गात तर काय होती, नाचन विचारुच नका.”
“आल लक्षात तुम्हा श्रीमंतांच्या सवयीनुसार तुम्ही तिच्या नादाला लागला.”
“काहीस तसच झाल, भुरळच पडली होती. ती सांगेन ते करत गेलो.”
“ममसत पकडल्या गेलात?”
“छे.”
“कुठल्या हॉस्पीटलच पेमेंट कराव लागल, तेही क्रेडीट कार्ड वापरुन.”
“नाही नाही. तशी पाळी नाही आली.”
“मिळून फोटो वगेरे?”
“तो असला तरी त्याला कोण विचारतो. मॉर्फ केल अस सांगता येत.”
“फेसबुक लाइक, व्हाटस अॅप चॅट, घाणरडे जोक्स.”
“नाही तेही नाही”
“मग केल काय अस?”
“पत्र, पत्र लिहील मी तिला.”
ढेरपोटला तर हसायला संधीच मिळाली तो जोरजोरात हसायला लागला. जस पत्र हा शब्द त्याने याआधी कधी ऐकलाच नव्हता.
“पत्र लिहील या काळात. मोबाइल, लॅपटॉप च्या काळात जिथे पेन आणि पेन्सिलमधे काय फरक आहे ते कळत नाही त्या काळात तुम्ही पत्र लिहिल. ही चूक नव्हे घोडचूक. It’s blunder.” समोरच्यावर आपला शेवटचा वार करायला ढेरपोट नेहमी इंग्रजीचा वापर करतो.
“काय होत पत्रात?”
“गाण. तिच्या तमाशासाठी मी एक गाण लिहील होत.”
“अर्रर, पत्र लिहिल तर लिहिल त्यात गाण लिहिल. नक्कीच टाइप केल नसनार स्वतःच्याच दुर्वाच्च, दुर्गम, दुर्बोध अजून कसले कसले दु अशा अक्षरात लिहल असनार.”
“हो मीच लिहिल. जगात माझ अक्षर समजू शकनारे जे मोजके लोक आहेत त्यातली ती एक.”
“शिट, शिट, लेखी पुरावा, अक्षम्य गुन्हा. याला माफी नाही.”
“ते गाण आता तिच्याजवळ आहे. मला भिती वाटते ती ते गाण माझ्या होनाऱ्या सासरच्या लोकांना दाखवून आमच्या लग्नात अडथळा आणेल. माझ राजघराण्यात लग्न ठरतेय.”
“तुम्ही पैसे फेकले असनार पण तिने ऐकले नाही, चोर पाठवले त्यांना काही सापडले नाही. धमकी दिली तर तिनेच तुम्हाला धमकावले. बरोबर?”
“अगदी बरोबर तुम्ही खरच खूप हुषार आहात”
“अस काही झाल नसत तर तुम्ही माझ्याकडे कशाला आला असता?”
“तुम्ही हुषार आहात, महान आहात, तुमची किर्ती सर्वत्र आहे. मी संकटात आहे माझी मदत करा. मला आता त्या गाण्याची ओऱीजनल कॉपी हवी. काय करुन बसलो मी. ”
“येवढ काय घाबरायच? गाण लिहिल म्हणून वॉरंट निघत नाही. ”
“डॉक्टर, डॉक्टर ते क्लायंट आहेत आपले. त्यांच दुःख समजून घ्या, अडचणीत सापडलेत ते बिचारे. तुमची अडचण आम्ही दूर करु फक्त तुम्ही आमची अडचण समजून घ्या.”
“त्याची काळजी करु नका. हे घ्या पन्नास हजार.”
“मी मानधन घेत नाही फक्त समाजसेवा करतो. समाजसेवेची पण किंमत असते. खात्री बाळगा तुमचे काम नक्की होइल.”

तो व्यक्ती निघून गेला. कसले राजे आणि कसले राजघराणे, या लोकांची काय ती केस मला तर असल्या फालतू केसमधे अजिबात रस नव्हता. पैसा मिळत असेल तिथे अर्थपूर्ण समाजसेवा करायचा या सत्यविध्वंसक ढेरपोटला भारी सोस आहे. मला सकाळी सात वाजता ये म्हणून सांगितले मी स्पष्ट नकार दिला. होमिओपॅथचा असलो तरी माझ्याकडे येनारे गिऱ्हाइक काही कमी नाही. याच्यासारखे दोन दोन महीने बिड्या फुकत बसावे लागत नाही. आता तर उन्हाळा, लग्नाचा सीझन लोक फुकट मिळते म्हणून नको तिथे नको तेवढ खातात आणि मग डॉक्टरचे बील भरतात. धंद्याचा टाइम खोटी करुन उगाचच त्या बाइच्या मागे या ढेरपोट्यासोबत फिरण्याचा मला अजिबात उत्साह नव्हता. मी माझा दवाखाना आटपून चार वाचता बकरी गल्लीच्या ऑफिसमधे पोहचलो. बुवा अजून यायचे होते. दोन अडीच तास त्या अंधार कोठडीत काढल्यावर बुवा आले, अख्खा जीन्स आणि अख्खा टि शर्ट अंगावर चढवला होता. अशा कपड्यात बघायची मला सवय नव्हती. मी डोळे फाडून खालपासून वरपर्यंत बघत होतो.
“घाबरु नको डॉक्टर, घाबरु नको, आलोच बदलून.”
थोड्याच वेळात ढेरपोट त्याच्या नेहमीच्या अवतारात आला, हाफपँट, कळकट बनियान आणि हातात बिडी.
“किती उशीर? मी चार वाजता पासून येउन बसलोय कुठे गेला होता? अशी जीन्स टी शर्ट घालून का फिरत होता?”
“कुठे गेलो असेल याचा अंदाज तुला आला असेलच”
“दुसर काय तू बाइच्या मागावर गेला असनार.”
“अगदी बरोबर. पण मी तिथे जे काही बघितले, तिथे जे काही घडले ते मात्र चक्रावून सोडनारे होते.”
“अस काय आभाळ फुटल तिथे?”
“ऐक. मी त्या बाइंचा तमाशा ग्रुप ज्या लॉजवर उतरलाय तिथे गेलो. त्या लॉज समोरच्या पानटपरीवर उभा राहून कॉलेजात जानाऱ्या मुलांसारखा सिगरेट ओढत होतो. पाच रुपयाला एक सिगरेट मिळते. त्या पाच रुपयांमधे मी इरावतीबाइबद्दल इत्यंभूत माहीती मिळविली. हेच नाही तर ग्रुपमधल्या इतर मुलींची पण माहीती मिळविली.”
“यात काय अस चक्रावून सोडण्यासारख?”
“सांगतो. Have patience. मला कळले बाइंच बस्तान खालच्याच मजल्यावर आहे. मी लॉजमधे आत शिरलो लपत छपत. कुणालाही मी दिसनार नाही याची पूर्ण काळजी घेत होतो. मला स्पष्ट दिसत होते बाइनी चार खोल्यांची एक खोली केली होती. तिथेच आपला दरबार थाटला होता.”
“बर मग”
“तेवढ्यात बाइंना कुणीतरी भेटायला आला. मी लॉजच्या बाहेर आलो परंतु खिडकितून सारे बघत होतो. मी नजर हटवली नाही. अं हं. तो मनुष्य रिसेप्शनला काहीही न विचारता सरळ बाइंच्या खोलीत गेला म्हणजे नेहमीच येनारा असला पाहीजे.”
“कशावरुन? साऱ्यांनी तुझ्यासारख लपून छपूनच जायला पाहीजे काय?”
“मला प्रश्न पडला होता हा बाइंचा वकील आहे की सीए? त्या मनुष्याला बघताच बाइ बाहेर आल्या. डोक्याला टॉवेल बांधला होता तेंव्हा नुकतीच आंघोळ झाली असनार. ”
“हे कोणीही सांगेल”
“माझी नजर बाइंवर पडली. मी बाइंना प्रथमच बघत होतो. वा काय रुप होते सुंदर अति सुंदर. असे रुप बघून कुणीही पाघळेल पण मी हा गोम्स असा पाघळनाऱ्यातला नाही. मी मनावर कंट्रोल केला फक्त खिडकीवर फोकस केला. तो मनुष्य सोफ्यावर जाउन बसला, बाइ त्याच्या बाजूला जाउन बसल्या. बाइंनी डोक्यावरचा टॉवेल सोडून केस पुसायला सुरवात केली. तो मनुष्य बाइंच्या खांद्यावर हात ठेवून होता. दोघे गुलुगुलु गोष्टी करीत होते. ते नक्कीच आपल्या अशीलाविषयी बोलत असनार. मग तो मनुष्य बाहेर आला रिक्षा पकडली, रिक्षेवाल्याला दहा रुपये आगाउ देउन लवकर निघायला सांगितले, त्यापाठोपाठ बाइ आल्या, बाइ लाल रंगाची साडी नेसल्या होत्या. रिक्षेवाला फुकट न्यायला तयार झाला. मी पण रिक्षा पकडली त्या दोन रिक्षांच्या मागे जायला सांगितले. त्याने मीटरच्या दुप्पट भाडे सांगितले. रिक्षा जात होते शहरातल्या रस्त्यातून, गल्लीतून आणि अचानक एका पाठोपाठ एक असे साऱ्या रिक्षांना ब्रेक लागले. ते विवाह नोंदणीचे कार्यालय होते. संध्याकाळचे पाच वाजायला दहा मिनिटे उरली होती. मी त्या कार्यालयाच्या दिशेने जात होतो, मला आता तो मघाचा मनुष्य आणि बाइ दिसत होते. मी दरवाज्याजवळ पोहचलो तर तिथला चपराशी माझ्यावर खेकसला ‘आजका कोटा खतम अब कल आना’ . मी वळलो तितक्यात एक हात माझ्या खांद्यावर पडला. मी मागे वळून बघितले तर तो मघाचा मनुष्य होता. त्याने शांतपणे माझ्या टी शर्टचे पेन काढले, एका कागदावर चालवून बघितले. मला थँक्यू म्हणून तो निघून गेला. मी ऑफिसमधे बघितले तर तो क्लर्क मोडक पेन हातात घेउन त्या रजिस्टरवर सही करायची वाट बघत होता.”
“अच्छा त्या तनू वेडस मनू सारख?”
“येक्झाटली. घड्याळात पाच वाजायला अजूनही तीन मिनिटे बाकी होती. सही करायला तितकी पुरेशी होती. मी नंतर कुठेही न बघता थेट घरी आलो. आता सांग या साऱ्यातून तू काय निष्कर्ष काढला?”
“यात काय अस निष्कर्ष काढण्यासारख?”
“हाच तर फरक आहे तुझ्यात नि माझ्यात. अरे याचा अर्थ हा की तो मनुष्य बाइंचा ना वकील होता, ना सीए होता तर तो बाइंचा प्रियकर होता.”
“हे तुला आता समजले. ”
“मी खात्रीने सांगतो. तो कागद त्या बाइंजवळच आहे. कुठलीही हुषार स्त्री महत्वाचा कागद वकीलाला किंवा सीएला देउ शकते परंतु नवऱ्याला किंवा प्रियकराला कधीच नाही.”
“हे मात्र मान्य करावेच लागेल. मग तू आता तो कागद कसा शोधनार?”
“मी शोधनार नाही, बाइ मला तो कागद दाखवतील.”
“वाट बघ.”
“माझा प्लॅन तर ऐक.”
अस म्हणून त्याने मला त्याचा संपूर्ण प्लॅन ऐकविला. अगदी फडतूस प्लॅन होता. उगाचच मार खाण्याचे धंदे या पलीकडे त्या प्लॅमधून फारस निष्पन्न होनार नाही याची मला खात्री होती. पाचशे पानाच दा व्हिंची कोड वाचल म्हणून आपण जगातला कुठलाही कोड क्रॅक करु शकतो असेच याला वाटते.

दुसरे दिवशी ठरल्याप्रमाणे सकाळी नऊ वाजता मी लॉजजवळ पोहचलो. संपूर्ण प्लॅनमधे ढेरपोटला भरपूर मार खायचा असल्याने मला उत्साह होता. काही टारगट पोर जीन्स टी शर्ट घालून, पानटपरीवर उभे राहून खोलीतल्या पोरींशी दृकसंवाद साधत होते. बाइ बाहेर आल्या, रिक्षा बाहेर उभीच होती. बाइ रिक्षात बसल्या तशी समोरुन दोन पोर बाइकवर आली, रिक्षातून बाइंची पर्स उचलून वेगात पळाली. रिक्षेवाल्यांने मग जोरात रिक्षा वळविला. रिक्षा आता वेगात त्यांचा पाठलाग करनार तसा कुणीतरी रिक्षाला आडवा आला. रिक्षेवाल्याने कचकन ब्रेक मारला तरीही तो व्यक्ती ‘अग आइ ग मेलो’ असा ओरडला.
“अंधा है क्या? येवढी मोठी रिक्षा दिसत नाही का?” अस म्हणत त्या रिक्षेवाल्याने त्या झोपलेल्या माणसाच्या कंबरड्यात एक लाथ हाणली.
“काय झाले कोण आहे?” बाइ आता बाहेर आल्या होत्या.
“कोणी हमाल दिसतो.”
“नाही हा चांगला ढेरपोट्या दिसतो”
“मिठाइच्या दुकानात असेल.”
तितक्यात मघाची मुल हातात पर्स घेउन परत आली, ठरल्याप्रमाणे मी सुद्धा त्यांच्यात सामील झालो.
“रिक्षावाल्याने ठोकला बघा गरीबाला.” मी आग लावली.
“ए रिक्षा चालवतो का फेरारी? मारला ना त्याला. चल आता पोलीसात.”
“मला नका बोलू. बाइंनी मला वेगात घ्यायला सांगितले.”
“ओ बाइ तुमच्या पर्ससाठी गरीबाचा जीव घेता का?” खाली चाललेला आवाज गोंधळ ऐकून सारे सृष्टीसौंदर्य लॉजच्या प्रत्येक खिडकीत जमा झाले होते. ते बघताच टारगट पोरांना आणखीन चेव आला. प्रत्येक वाक्याला वर बघत होते.
“मेला का?”
“अजून नाही पण त्याच मार्गावर आहे.”
“चपलेचा मार देउन बघ शुद्धीवर येतो का ते?”
मग कुणी चप्पल नाकाजवळ नेली, कुणी बडवून बघितली. पण काही परिणाम झाला नाही.
“त्याला दवाखान्यात न्या आता”
“अॅम्बुलंस बोलवा.”
“तिथपर्यंत टिकनार नाही. काहीतरी प्रथमोपचार केले पाहीजेत.” मी अजून आग लावली.
“ए तुझ्याकडे First Aid Kit आहे का?”
“नाही.”
“लॉजमधे असेल ना. हलवा याला लॉजमधे.”
“सरळ बाइंच्या खोलीतच हलवा. थोडी एसीची हवा खाउ द्या बर वाटेल त्याला.”
“नाही नाही, माझ्या रुममधे कशाला? ओळख ना पाळख”
“ओ बाइ दहा मिनिटे तुमच्या सोफ्यावर पडल्याने सोफा झिजनार आहे का? एसी गरम हवा फेकनार आहे? मेला तर पोलीस केस होइल.”

बाइ काही म्हणायच्या आत आम्ही साऱ्यांनी उचलून त्याला लॉजमधे नेला. बाइंच्या सोफ्यावर नेउन झोपवला. काय झाल म्हणून बघायला सार सृष्टीसौंदर्य आता खाली जमा झाल होत. मी लॉजमधली First Aid Kit घेउन मलमपट्टी केली. एसी लावायला सांगितला. त्याला काही काळ आराम करु द्या असे बजावले. बाइ आत गेल्या. सृष्टीसौंदर्य तिथेच घुटमळत होत म्हणून टारगट पोरही रिसेप्शन जवळच उभी होती. थोडी गर्दीच झाली होती. मीही गर्दीत सामील झालो. ठरल्याप्रमाणे ढेरपोटला इशारा करुन मी फायर अलार्मची बटन दाबली. हल्ली हे बर असत आग लागली असे सांगायला नुसती फायर अलार्मची बटन दाबायची असते. आग, आग असे ओरडत मी, सृष्टीसौदर्य, टारगट पोर, लॉजचे कर्मचारी सारे लॉजच्या बाहेर आलो. काही वेळाने आमचा ढेरपोट्या सुद्धा बाहेर आला. आम्ही दोघेही चालतच बकरी गल्ली पर्यंत आलो. ढेरपोट्या खुशीत होता.
“डॉक्टर काम फत्ते.”
“मिळाल पत्र?”
“नाही पण पत्र कुठे आहे याचा सुगावा लागला.”
“कुठे आहे पत्र?”
“सोफ्यात.”
“सोफ्यात, कशावरुन?”
“कुठल्याही संकटात मनुष्य आधी त्याची मूल्यवाण वस्तू जपून ठेवतो बरोबर?”
“बरोबर”
“उदाहरण द्यायचे झाले तर कुठलाही पुरुष आग लागल्यावर काय शोधेल?”
“वॉलेट नाहीतर एटीएम कार्ड”
“करेक्ट, आणि स्त्री?”
“मोबाइल किंवा पर्स”
“येक्झाटली. फायर अलार्म वाजला, आग आग करीत तुम्ही सारे बाहेर पळाला. बाइ सुद्धा धावतच बाहेर आल्या गाउन मधेच. वाह काय रुप होते. हॉलमधे येउन बाइंनी ना मोबाइल शोधला ना पर्स. बाइ सरळ माझ्याजवळ येउन उभ्या राहिल्या. मला तिथे बघताच मग बाहेर गेल्या. बाहेर पडतपर्यंत त्यांची नजर सोफ्यावरच होती. आग लागल्यावर गाउन मधे बाहेर येउन माझ्याजवळ उभे राहावे इतका मी मूल्यवाण नक्कीच नाही.”
“यात काही वाद नाही”
“याचा अर्थ एकच मोबाइल किंवा पर्सपेक्षाही मूल्यवाण असे काहीतरी बाइ शोधत होत्या. जे सोफ्यात होते. ती मूल्यवाण वस्तू म्हणजे ते पत्र.”
“काहीपण मोबाइल फोन सोफ्यावर नसेल कशावरुन? तुझ्या या ढेरीच्या खाली मोबाइल आला तर तुला कळेल तरी काय? त्याचा रिंगटोन सुद्धा व्हायब्रेटर मोड मधे असल्यासारखा वाजेल.”
“No Doctor, She was looking for that letter only.”
तितक्यात एका रिक्षातून एक टारगट पोरगा ‘ए ढेरपोट्या’ असा आवाज देउन निघून गेला. आम्ही दोघेही त्या रिक्षाच्या धुराळ्याकडे बघत तिथेच उभे होतो.

दुसरे दिवशी सकाळी दहा वाजेपर्यंत मी बकरी गल्लीतल्या ऑफिसमधे पोहचलो. माझ्या मागेच तो भोरनळीच्या संस्थानवाला सुद्धा आला. आल्या आल्या त्याने ढेरपोटला विचारले.
“ते पत्र बघायला मी उतावीळ झालोय मि गोम्स.”
“बस जरा धीर धरा, तुमच्या सुखाची किल्ली थोड्याच वेळात तुमच्या हातात असेल.”
“सरळ सांग ना. पत्र मिळाले नाही फक्त कुठे आहे याचा पत्ता लागला.”
“मग चला उशीर कशाला?”
“आसपास टॅक्सी दिसत नाही.” ढेरपोट मोबाइल मधे गढून सांगत होता. जसा काही खरच टॅक्सी शोधत होता.
“टॅक्सी कशाला माझी गाडी आहे.”
आम्ही सारे संस्थानाच्या गाडीत बसून लॉजवर आलो. लॉजवर पोहचताच ढेरपोटने रिसेप्शनला स्वतःची ओळख दिली.
“मी गोम्स, मी मघाशी फोन केला होता.”
“ए फोन आला होता कारे कुणाचा.”
“नाही”
“कोणचाच फोन नाही आला.”
“मीच फोन केला होता. मला त्या इरावतीबाइंना भेटायचे होते.”
“त्या बाइ लॉज सोडून गेल्या.”
“अशा कशा जाउ शकतात.”
“गाडीने गेल्या, पस्तीस सीटर बस होती.”
“नक्की गेल्या.”
“बघा तिकडे. सार सामान विस्कटून गेल्या. तीन महीण्याची सोय केली होती महीण्याभरातच पळाल्या.”
ढेरपोट हे ऐकायला थांबलाच नाही तो थेट बाइंच्या खोलीतील सोफ्याजवळ गेला. त्याने सोफ्यात इकडे तिकडे शोध घेतला, त्याला त्यात एक चिठ्ठी सापडली. ती चिठ्ठी मग मी मोठ्याने वाचली.

‘ए ढेरपोट्या स्वतःला जास्त हुषार समजतो का रे. अरे आम्ही कलाकार माणस आपली कला दाखवतो. हा तुझा अशील आम्हाला काय समजतो. माझ्या आयुष्याच वाटोळ करायला निघाला होता. हा कसला राजा? कंगाल आहे. स्वतःची कंगाली दूर करायला दूरच्या संस्थानातल्या साठीतल्या म्हातारीशी लग्न लावतोय. त्याला पैसाही हवा आहे आणि …. जाउ दे. तो खुळा नाही ढेरपोट्या तू खुळा आहेस. विवाह नोंदणी कार्यालयातच मी तुला ओळखले. त्यानंतर मी तुझ्यावर नजर ठेवून होते. तुझा प्लॅन माझ्या लक्षात यायला वेळ लागला नाही. तुला काय वाटले तू त्या ऑटोखाली आला तेंव्हा मी तुला ओळखले नाही. अरे मी ओळख पण दिली ‘ढेरपोट्या’ अशी. तू आपल्याच मस्तीत होता. मी तुझ्या ऑफिसमधे येउन तुला ‘ढेरपोट्या’ असा आवाज देउन गेली. पण इशारा समजशील तर तू ढेरपोट्या कसला. अरे महामूर्खा इतका महत्वाचा कागद लॉजच्या सोफ्यात ठेवायला मी येडी का खुळी. तो कागद माझ्याजवळ आहे आणि माझ्याचजवळ राहील माझ्या सेफ्टीसाठी. सांग तुझ्या त्या अशीलाला.’

त्यानंतर त्या भोरनळीच्या राजात आणि ढेरपोटमधे काय झाले असेल याचा अंदाज तुम्हाला आला असेलच. ढेरपोट मात्र अजूनही विचार करतोय त्याचा सारा प्लॅन बाइंना समजलाच कसा. खर म्हणजे तेही फार मोठे रहस्य आहे. ते रहस्य फक्त दोनच व्यक्तींना माहीती आहे एक त्या बाइ आणि दुसरा..
मला तमाशा बघायला जायचे आहे बाइंनी पास पाठवलाय. आसपास कुठेही तमाशा असला की बाइ मला हमखास पास पाठवतात.

gomes

(चित्रे: ज्योति कामत)

(रहस्य कथांच्या महान लेखक आर्थर कॅनन डायल याला साष्टांग दंडवत. शंभराच्या वर वर्षे झाली पण त्याच्या रहस्य कथा नव्या पिढीलाही वाचावयाशा वाटतात. कित्येक डिटेक्टीव्ह आले नि गेले पण मनातली शेरलॉक होम्सची प्रतिमा मात्र पुसल्या जात नाही. )

पुर्वप्रकाशित मिसळपाव दिवाळी अंक

Advertisements